M'n plek
Songtekst - M'n plek
Niet iedereen die haar ziet
Maar dat hindert niet
In al mijn daden leef ik haar voort
Met dit inzicht is zij mijn poort
Niet meer weg te denken dus
Voor mij is zij m'n zus!
Nadat ze haar strijdig zijn verloren
Ben ik hier op deze plek geboren
Vele angsten uit het verleden
Meegenomen naar het heden
Over haar verlies werd niet gerouwd en gesproken
Ieder achter zijn masker ondergedoken
Om dit verdriet te verhullen
Moest ik iets voor hen vervullen
Ik voelde ieder z'n pijn en verdriet
En steeds niemand die mij ook ziet
Ik hoorde er eigenijk niet te zijn
Geen plek hebben dat doet pijn
Niet iedereen die haar ziet
Maar dat hindert niet
In al mijn daden leef ik haar voort
Met dit inzicht is zij mijn poort
Niet meer weg te denken dus
Voor mij is zij m'n zus!
Ik ben de derde in rij en in leven
Maar iedereen had al te veel gegeven
Ik groeide verder vol verwarring
Met een innerlijke verstarring
Op de ander gericht, hield ik me schuil
Steeds weer stappend in dezelfde valkuil
Vechtend om te blijven staan
Paste ik me overal aan.
Me niet begrepen voelen hoorde erbij
De verandering zit alleen in mij
Niet iedereen die haar ziet
Maar dat hindert niet
In al mijn daden leef ik haar voort
Met dit inzicht is zij mijn poort
Niet meer weg te denken dus
Voor mij is zij m'n zus!
Van wat zij heeft gegeven, al was ze klein
Heb ik geleerd om er juist te mogen zijn
Dankbaar met iedereen erbij
Is mijn plek weer van mij
Het verhaal achter M'n plek
Het tweede liedje van mijn album Resonance is misschien wel een van de meest kwetsbare stukken van het album.
Het vertelt een persoonlijk, systemisch verhaal over een verlies waar lang niet over gesproken kon worden. Het gaat over m'n zus.
Zij verloor haar strijd nog voordat mijn leven begon. En hoewel ik daarna ter wereld kwam, droeg ik onbewust de erfenis van haar korte aanwezigheid met me mee.
In gezinnen waar een groot verlies wordt weggestopt achter maskers, ontstaat er vaak een onzichtbare dynamiek. Om de leegte en het onuitgesproken verdriet van de mensen om me heen te verhullen, nam ik een rol op me. Ik paste me aan, richtte me volledig op de ander en raakte mezelf kwijt. Het leidde tot de pijnlijke existentiële vraag: Mag ik er eigenlijk wel zijn?
Dit nummer is de muzikale vertaling van die worsteling, maar bovenal van de transformatie die daarna volgde.
"In al mijn daden leef ik haar voort
Met dit inzicht is zij mijn poort"
De omslag kwam met het inzicht dat zij er mag zijn, en ik ook. Ze hoeft niet door iedereen gezien te worden om voor mij van onschatbare waarde te zijn. Zij is niet langer een schaduw uit het verleden, maar de poort naar mijn eigen heling. Dankzij wat zij — hoe klein ze ook was — heeft achtergelaten, heb ik geleerd om mijn eigen ruimte weer in te nemen.
Dit lied is een eerbetoon aan haar, aan het doorbreken van familiepatronen, en aan het opeisen van je eigen plek in het leven. Want pas als iedereen zijn eigen plek weer krijgt, ontstaat er echte rust.